Six Buttons Club

 

Intro.

 

            “แม่บอกว่า...เพราะแกไม่ยอมไปโรงเรียนเลยตั้งแต่เทอมสองของปีที่แล้ว  ชื่อของแกเลยหายไปจากโรงเรียนโดยปริยาย...”

 

                หงึกหงึก (-_-)(_ _)

 

                “บอกฉันมาซิ...ว่าแกมีปัญหาอะไรถึงไม่ยอมไปเรียน  ยัยบังเอิญ”

 

                ทำไมพี่...ถึงเน้นชื่อฉันด้วยน้ำเสียงโหดเหี้ยมแบบนั้นนะ  โอ้ว..ชื่อที่น่ารักของฉัน

 

                “ถ้าแกไม่อยากไปโรงเรียน  อย่างน้อยก็น่าจะช่วยพ่อกับแม่ทำไร่สิ...ไม่ใช่นอนให้สันหลังยาวแบบนี้!!!”

 

                นะ...น้ำลาย =O=!  ทำไมคนสวยๆ แบบพี่ถึงกล้าตะโกนจนน้ำลายกระเด็นแบบนี้เนี่ย!!!  แล้วใครบอกว่าฉันนอนให้สันหลังยาว  ฉันไปขายผักที่ตลาดให้แม่ทุกๆ วันพระเลยนะ!

 

            “นี่! อย่าทำเป็นทองไม่รู้ร้อนได้ไหม!!  บอกไว้ก่อนเลยนะว่าถ้าแกไม่ยอมไปโรงเรียนแล้วมาทำนิสัยขี้เกียจที่นี่!! ฉันจะใช้แขนข้างนี้ล็อกหัวแกมากดกับนมจนหายใจไม่ออกตายไปเลย!!!!!!!”

 

                อ้ะ =O=!!!

 

                วิธีทำโทษของพี่...มันช่างเร้าร้อนเหลือเกิน -.,-

 

 

 

Chapter 1.

 

            ชื่อของฉันคือ “บังเอิญ”  เป็นเด็กสาวอายุ 18 ที่ยังเรียนไม่จบมัธยมปลายปีที่ 3 หรือพูดง่ายๆ คือยังไม่จบ ม.6 นั่นแหละ  เหตุผลง่ายๆ คือเมื่อปีก่อนฉันไม่ไปโรงเรียนเอาดื้อๆ ด้วยเหตุผลบางอย่างที่ขี้เกียจจะอธิบาย  โรงเรียนนั่นเลยเตะก้นฉันโด่งออกมานอนเกาะบิดามารดารับประทานไปวันๆ  จนกระทั่งบัดนี้...บิดามารดาของฉันคงขี้เกียจเลี้ยงดูปูเสื่อให้นอนหน้าทีวี  เลยเตะก้นฉันโด่ง (อีกรอบ) มาอยู่กับพี่ที่กรุงเทพฯ แล้วก็ย้ายโรงเรียนให้ฉันเสร็จสรรพเพื่อเริ่มต้นชีวิตการศึกษาชั้น ม.6 ใหม่อีกครั้ง...

 

                เป็นอันจบการเล่าประวัติโดยคร่าวแต่เพียงเท่านี้ ^^

 

            “ยัยบังเอิญ! ล้างจานหรือยังเนี่ย!! ถ้าเธอไม่ล้างจานแล้วฉันจะทำกับข้าวยังไงห้ะ!!!”

 

                นั่นคือพี่ “ตั้งใจ”  พี่สาวทรงโตของฉันเอง -_-;

 

            พี่สาวของฉันเป็นสาวสวย  ไม่หมวยเท่าไหร่  แต่อึ๋ม (มากกกก)  พี่เป็นสาวสวยที่จัดว่าเซ็กซี่แต่โหด! ความสามารถพิเศษของพี่คือการออกแบบตัดเย็บเสื้อผ้าและศิลปะการต่อสู้แทบทุกชนิด

 

                “พี่ก็ทำที่เตาสิ =O=” ฉันพูดอย่างขี้เกียจในขณะที่ตะแคงปางนอนอยู่ที่โซฟาลายเสือดาวหน้าทีวีพลาสม่าจอใหญ่ 

                ไม่เข้าใจจริงจิ๊ง~ กะอีแค่แก้ปัญหาเรื่องทำกับข้าวแค่นี้ทำไมพี่สาวเราถึงคิดไม่ออก  อุตส่าห์เรียนจบตั้งปริญญาตรี จึ๊ๆๆ

 

                เห?

 

            ไออำมหิตของพี่อยู่ที่หัวของฉันนี่เอง -_-;;;;

 

            “ทำที่เตางั้นหรอ ^-^”

 

                “ฮ่าๆๆๆ แต่จะว่าไป...ถ้าอ่างล้างจานไม่ว่าง  ก็ล้างผัก ล้างหมูไม่สะดวกสินะ  ฮ่าๆๆๆ ^O^;”

 

            ฉันพูดพร้อมกับค่อยๆ ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว 

                “น้ำยาล้างจานหมดไปซื้อด้วย”  พี่ตั้งใจว่าก่อนจะเดินไปคว้าเอาผ้ากันเปื้อนมาใส่

 

                “เพคะ มาม่า (_ _)” ฉันโค้งอย่างนอบน้อมก่อนจะรีบวิ่งลงไปด้านล่างก่อนจะโดนจระเข้ฟาดหางเพราะกวนอวัยวะเบื้องล่างของพระพันปี (แฮ่~)

 

                ในขณะที่ฉันกำลังเดินทางไปร้านสะดวกซื้อข้างล่าง  ฉันก็ขอเล่ารายละเอียดเกี่ยวกับฉันและพี่ให้ทุกคนได้รู้ อย่าลืมตั้งใจอ่านและแล็คเชอร์ตามด้วยนะคะ ^O^

 

                ฉันกับพี่อายุห่างกันหกปี  จะว่าไปแล้วฉันเหมือนเป็นลูกหลงที่พ่อกับแม่ไม่ได้ตั้งใจจะให้เกิดแต่บังเอิ๊นบังเอิญเสปิร์มของคุณพ่อแข็งแรงเกิน  นั่นจึงเป็นที่มาของชื่อ “บังเอิญ” ที่ฉันได้รับ -_-;  พี่สาวของฉันเรียนจบแฟชั่นดีไซน์  ตอนนี้พี่ตั้งใจเปิดแบรนด์เสื้อผ้าของตัวเองที่ได้รับความนิยมเป็นอย่างมากทางอินเตอร์เน็ตจนพี่ร่ำรวยกลายเป็นเถ้าแก่เนี๊ยะทั้งที่อายุยังน้อยนิดเท่านั้น  ในขณะที่พี่เก่งเรื่องแบบนี้แต่ทางกลับกันฉันกลับโง่ทุกอย่างที่เกี่ยวกับศิลปะหรืองานฝีมือ =_=    

                ไม่สิ...จริงๆ แล้วฉันไม่มีอะไรดีสักอย่าง  ยกเว้น “ขี้เกียจ”  (ดี?)

 

                ฉันเดินมาจนถึงร้านสะดวกซื้อข้างล่างซึ่งมีคนค่อนข้างพลุกพล่าน  คนที่อยู่ละแวกนั้นหันมามองฉันด้วยสายตาแปลกๆ  ทำไมกันห้ะ? ฉันมีอะไรผิดปกติหรือไง -_-;  เสื้อผ้าก็แต่งเหมือนคนปกตินี่นา  ต่างก็แค่เสื้อที่แขนขาดหลุดลุ่ยจนตกลงมาโชว์แขนสักเล็กน้อยเท่านั้นเอง =O=! กางเกงของฉันที่เห็นจุดดำๆ ไม่ใช่รานะยะ  แต่เป็นลายกางเกงที่เกิดตามธรรมชาติต่างหาก!

 

                อ๋อ...ฉันเข้าใจแล้ว  ไม่ใช่เพราะฉันต่างจากพวกแต่พวกเขาคงจะรู้สึกไม่คุ้นหน้าฉันนี่เอง

 

                “สวัสดีค่ะ  ฉันย้ายมาใหม่ค่ะ! ชื่อบังเอิญ ^^”

 

                ฉันกล่าวทักทายทุกด้วยมนุษยสัมพันธ์อันดีที่ถูกปลูกฝังมาจากพ่อจ๋าและแม่จ๋า  แถวบ้านของฉันตอนอยู่ต่างจังหวัดทุกคนรู้จักฉันหมด! และฉันยังเป็นคนดังของหมู่บ้านอีกด้วย!! (เพราะเวลาไปขายผักให้แม่ที่ตลาดเสียงของฉันดังเจื้อยแจ้วที่สุด คุคุ)

 

                แต่คนพวกนี้กลับมองฉันแปลกไปยิ่งกว่าเดิม 

                “จึ๊! อะไรวะ...อุตส่าห์ทักทายแต่ดันทำหน้าอูฐหิวข้าวใส่อีก  ชิๆๆ คนกรุงนี่ไม่น่าคบจริงจิ๊ง~~~”  ฉันส่ายหัวอย่างนึกระอาก่อนจะเดินเข้าไปในร้านค้าแล้วตรงไปหาน้ำยาล้างจาน

 

                จะว่าไปแล้ว...ซื้อขนมขึ้นไปตุนไว้ดีกว่า  ตอนดึกๆ เผื่อหิวจะได้ไม่ต้องวิ่งลงมาให้กลัวผี T^T

 

            “เราไม่สามารถขายเหล้ากับบุหรี่ให้เด็กอายุต่ำกว่า 20 ได้จริงๆ นะคะ”

 

                เห? เสียงเหมือนมาจากเคาน์เตอร์จ่ายเงินเลยแฮะ  ฉันชะโงกหน้าไปดูต้นเสียงเพราะอยากรู้เรื่องราวของชาวบ้านก่อนจะเห็นพนักงานทำสีหน้าลำบากใจ  ตรงหน้าเธอเป็นผู้ชายตัวใหญ่ใส่แว่นดำแต่งตัวแฟชั่นจ๋า

 

                “ทำไมจะขายไม่ได้...ผมก็มีเงินเหมือนกัน”

 

                เสียงแหบพร่าของเขาทำให้ฉันนึกสนใจ  หมอนี่เป็นใครกันน่ะ? เด็กกรุงเทพฯ นี่กล้าชะมัดเลยแฮะ

 

                “ไม่ได้จริงๆ นะคะ  มันผิดกฎหมาย”

 

                “กฎหมายคืออะไร?”

 

                “เห...คะ?”

 

            “ถ้ากฎหมายใช้ได้ผล...จะมีคนไม่ได้รับความยุติธรรมทั่วประเทศแบบนี้หรอ”

 

                โว้ว!! หมอนี่ทำพนักงานขายอ้าปากค้างไปเลย  เขาวางเงินแบงค์พันลงบนเคาน์เตอร์ก่อนจะหยิบของจำพวกเบียร์กับบุหรี่ที่ถือมาจ่ายตังค์ออกไปด้านนอก 

                “น้องคะ!! น้องคะ!!!”

 

                ว้าว! หมอนั่น! อย่าให้เห็นอีกเชียวนะ!!  ฉันจะวิ่งเข้าไปจับมือพร้อมกับบอกว่าพี่เจ๋งจริงๆ ค่ะให้ดูเลย!  เท่ชะมัด! ยังกะพระเอกนิยายของยัยเตาอบแหนะ >O<

 

            ........ยัยเตาอบ

 

                ฉันสะบัดบ๊อบ (?) เพื่อไล่ความคิดฟุ้งซ่านก่อนจะเดินไปที่เคาน์เตอร์ซึ่งพนักงานกำลังหันหน้าคุยกันด้วยอย่างหงุดหงิด

 

                “พี่คะ?”

 

                “จ่ายเงินใช่ไหมคะ”

 

                “ป่าวค่ะ  คือว่า...ผู้ชายคนเมื่อกี้ ^-^”

 

                “เอ๋? อ๋อ...คนนั้นน่ะหรอคะ”  เธอคงจะเข้าใจตรงกันกับฉันว่าหมายถึงนายแว่นดำสุดเท่

 

                “ใช่ค่ะ  คือว่า...เขาเป็นพี่ชายของฉันเอง ^^”

 

                “คะ?”

 

                “พี่ชายของฉันเป็นโรคเครียดน่ะค่ะ T_T ครอบครัวของเราต้องขาดทั้งพ่อและแม่ไป ฮึก...ดังนั้น  พี่เขาก็เลยชอบแสดงกิริยาป่าเถื่อนแบบนั้นออกมา  ต้องขอโทษด้วยนะคะ  ฮือ....”

 

                ฉันแกล้งแสดงบทโศกออกไปเพราะต้องการผลตอบแทน  ทุกคนพอจะทายออกไหมคะว่าฉันต้องการอะไร คึคึ -_,-+

 

                “นะ...น้องคะ  ใจเย็นๆ ค่ะ”

 

                “คือว่า...พี่คะ TOT”

 

                “คะ?”

 

                “ช่วยคิดเงินของพวกนี้รวมกับของที่พี่จ่ายตังค์เมื่อสักครู่ด้วยนะคะ TOT”

 

                “=O=;”

 

                “แล้วก็ขอเงินทอนด้วยค่ะ TvT”

 

                อ้อใช่...สิ่งดีๆ ของฉันอีกอย่างหนึ่งก็คือ...  สามารถแสดงละครโกหกได้อย่างแนบเนียน  หึหึหึ (นั่นดีแล้วใช่ไหม?)

 

 

♥ Six Buttons Club ♥

 

 

            ฉันเดินแกะขนมกินมาตามทางก่อนจะตารีตาเหลือกวิ่งใส่ลิฟต์ตรงหน้าที่กำลังจะปิด

 

                “รอด้วยค่ะ!!!!”

 

                ถึงตอนนี้โลกกำลังอยู่ในภาวะร้อนระอุก็เหอะ  แต่ให้ฉันเดินขึ้นบันไดไปจนถึงชั้นเจ็ดก็คงไม่ไหวเหมือนกัน -_-

 

            “ขอบคุณค่ะ ^-^....หือ =O=!”

 

                คะ...คนที่อยู่ในลิฟต์นี่มัน...

 

                ผู้ชายคนนั้นมองฉันด้วยใบหน้าที่เย็นชา (ถึงเขาจะใส่แว่นตาดำแต่ฉันก็สัมผัสได้ถึงความเย็นชาที่เขามอบให้  โอ้ว...ในลิฟต์นี่หนาวจนสั่นสะท้านเลยแฮะ)

 

            “=_=”

 

                “^-^;;;”

 

                ฉันควรทำหน้ายังไงดีคะ  ก็เล่นไปโกหกพนักงานขายว่าเป็นน้องสาวของเขา  ติ๊ต่างใช้เงินของเขาซื้อขนมกับน้ำยาล้างจาน  แถมเงินทอนยังเก็บมาเรียบอีกต่างหาก  ฮ่าๆๆ ฉันควรเอาเงินทอนคืนเขาดีไหม

 

                “เอ่อ...”

 

                ฉันกำลังจะพูดอะไรบางอย่างเกี่ยวกับเงินทอนสักหน่อยแต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเขายื่นหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ  เฮ้ยๆ จะทำอะไรน่ะ

 

                “นี่! จะทำอะไรฉันน่ะ!!!”

 

                หน้าของเขายื่นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนฉันต้องถอยกรูดไปชิดกับผนังลิฟต์!! อ๊ากกก!!! ในสถานที่คับแคบแบบนี้เราจะทำอะไรกันสะดวกได้ยังไง~ >O (นี่หรือความคิด) มะ...ไม่ใช่สักหน่อย  ที่ฉันอยากบอกคือฉันจะหนียังไงต่างหากเล่า!!

                หมับ!!

 

                มือของเขาคว้าหมับที่เสื้อของฉัน!

 

                “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!”

 

                ติ๊ง!

 

                ลิฟต์หยุดที่ชั้นเจ็ดก่อนที่เขาจะลากฉันออกมาจากลิฟต์อย่างโหดเหี้ยม  ว๊าก!!! นี่มันวันบัดซบอะไรวะเนี่ย!  ทำไมฉันจะต้องมาเจอโจรโรคจิตในคอนโดของพี่ด้วย TOT  แง้~ หมอนี่จะลากฉันไปไหนอ่ะ  ฆ่าหั่นศพหรอ!!  ฆ่าฉันไม่ได้นะ TOT ฉันต้องไปล้างจานก่อนไม่งั้นพี่ต้องเอาฉันตายแน่ๆ ฮืๆ (?)

 

                โอ๊ะ! นั่นห้องของพี่  ยังไงซะฉันจะต้องกระโดดถีบประตูเพื่อให้พี่เปิดมันออกแล้วมาช่วยฉัน  เอาล่ะ! ใกล้ถึงแล้ว...หนึ่ง!! สอง....

 

                ติ๊งหน่อง

 

                “หา =O=??”

 

                ไอ้โจรโรคจิตนั่นกดออดที่หน้าห้องของพี่สาวฉัน

 

                “นะ...นายเป็นใครกันแน่เนี่ย!!!”

 

                ติ๊งหน่อง  ติ๊งหน่อง  ติ๊งหน่อง!!!

 

                “โอ้ย! รู้แล้วโว้ย!! รู้จักมารยาทในการกดออดบ้างไหมวะ!!!!”  เสียงพี่สาวของฉันดังออกมาอย่างโมโหก่อนประตูจะเปิดผ่าง!!

 

                “อ้าว...แกนี่เอง  แล้ว...”  พี่ตั้งใจหันมามองฉันด้วยสายตางงๆ  เจ้าโจรโรคจิตก็ลากฉันเข้าไปในห้องของพี่แล้วไม่รู้เอาแรงมาจากไหนโยนฉันให้ลอยฟิ้วไปตกดังตุบ! ที่โซฟาลายเสือดาว

 

                “กล่องเข็มกับด้ายอยู่ไหน”  เสียงแหบพร่าดังขึ้นถามพี่สาวฉัน  ฉันหันไปมองสองคนนั้นด้วยความอึ้งระคนตกใจสุดขีด

 

                “ชั้นล่างสุดของตู้ใบนั้น” พี่ตั้งใจบอกก่อนจะปิดประตู

 

                โจรโรคจิตเดินตรงดิ่งไปหยิบกล่องเข็มกับด้ายมาวางไว้บนโต๊ะแล้วใช้มือไล่ฉันให้เขยิบเพื่อเว้นที่ให้เขานั่งด้วยคน  ฉันรีบทำตามอย่างรวดเร็วในขณะที่สมองยังงงถึงขีดสุดอยู่

 

                “ถอดเสื้อออก”

 

                “ห้ะ =O=!”  มือทั้งสองยกขึ้นมาปิดเต้าคับA32 อันหวงแหนโดยอัตโนมัติ

 

                “ฉันบอกให้ถอดเสื้อของเธอออกไงเล่า -_-^^”

 

                “นะ...นายจะทำอะไรห้ะ!!  พี่สาวฉันสามารถเตะคนคอหักได้ในครั้งเดียวไม่รู้เรอะ!! พี่คะ!! ช่วยฉันด้วย TTOTT”

 

                หมอนั่นมองฉันพลางแสยะยิ้มแล้วถอดแว่นออก  นัยน์ตายาวรีคมกริบเหมือนปีศาจของเขาที่หรี่ลงเล็กน้อยกำลังจ้องมาที่ฉัน

 

                “เธอคิดว่าฉันจะทำอะไรเธองั้นหรอ ^-^”

 

                “นายจะข่มขืนฉัน! TOT”

 

            “หน้าอย่างเธอ  หุ่นอย่างเธอ  ต่อให้แก้ผ้าต่อหน้าฉันตรงนี้  น้องชายของฉันยังไม่กระดิกเลยจะบอกให้ -_-+”

 

                “อะ...ไอ้คนหยาบคาย!!!!!!”  ฉันตะโกนออกไปด้วยความรู้สึกอับอายและเจ็บใจ  หมอนี่เป็นใครกันเนี่ยถึงได้มาพูดจาแบบนี้กับฉัน  แล้วพี่ทำไมถึงไม่รู้จักทำอะไรสักอย่างเล่า

 

                เอ๊ะ! หรือพี่..จะรู้จักหมอนี่!!

 

                เอ๊ะ! หรือพี่..จะเป็นกิ๊กของหมอนี่!!

 

            เอ๊ะ! หรือพี่..จะเลี้ยงหมอนี่เหมือนพวกสาวแก่เลี้ยงหนุ่มเอ๊าะๆ TOT!!!

 

            “นี่เธอถอดเสื้อสักทีสิ -_-^”

 

                “แล้วทำไมฉันจะต้องถอดด้วยเล่า ฮือ...ฟืดๆ T.,T”  ฉันร้องไห้จริงๆ นะ! ตั้งแต่เกิดมาจากท้องแม่ยังไม่เคยมีใครขู่ฉันให้ถอดเสื้อมาก่อน (ยกเว้นแม่ตอนไล่ฉันไปอาบน้ำในหน้าหนาว)

 

                “ก็เพราะว่าเสื้อเธอมันอุบาทว์สุดจะทน! ฉันเลยจะต้องซ่อมมันยังไงเล่า!!!”

 

                “หา =O=?”

 

                ตอนนี้อึ้งยิ่งกว่าเมื่อกี้อีก...หมอนี่ว่าไงนะ  เสื้ออุบาทว์...ซ่อม????  นายคิดว่าตัวเองเป็นอังเคร  คิมหรือไงยะถึงได้จะซ่อมเสื้อผ้าให้ชาวบ้านไปทั่วเนี่ย

 

            “รีบถอดได้แล้ว! ก่อนฉันจะเอาเข็มจิ้มลูกตาเธอ!”

 

                ฟึ่บ!!!

 

                ฉันถอดเสื้ออย่างรวดเร็วเพราะกลัวเข็มที่กำลังจ่อมาที่ลูกตา (อย่าตกใจ  ฉันใส่เสื้อกล้ามไว้ข้างในอยู่น่ะค่ะ ^-^;)  ผู้ชายคนนั้นหยิบเสื้อไปก่อนจะจัดการซ่อมแขนที่หลุดลุ่ยอย่างคล่องแคล่วราวมืออาชีพ  นี่ฉันงงไปหมดแล้วนะ  หมอนี่เป็นใคร...ช่างเย็บผ้าเดินสายหรอ =O=?

 

            พี่ตั้งใจที่หายไปในครัวเดินออกมาพร้อมกับแก้วแล้วจัดการเปิดขวดเบียร์ที่หมอนั่นซื้อมา  พี่รินเบียร์ใส่แก้วก่อนจะยกขึ้นซดอย่างสดชื่น

 

                “อา....”

 

                พี่สาวของฉันไม่รู้สึกระแคะระคายใจเลยสักนิดหรือไงที่น้องสาวถูกขู่ให้แก้ผ้าแบบนี้เนี่ย!

 

                “พี่!! หมอนี่เป็นใครเนี่ย –O-!”

 

                “เพื่อนฉันเอง”  พี่ตั้งใจตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ  แต่ทำเอาฉันตกใจแทบบ้า!  พี่ของฉัน...ถึงแม้จะเป็นคนไม่เรียบร้อยก็เหอะนะ  แต่มีเพื่อนนิสัยแปลกแบบนี้มันน่าเป็นห่วงไม่ใช่หรอ!!!

 

                “เขาเป็นพวกที่เห็นเสื้อผ้าขาดหลุดลุ่ยไม่ได้น่ะ  ถ้าเห็นแล้วจะต้องรีบซ่อมทันที ^-^” พี่ตั้งใจว่าก่อนจะเอื้อมมือไปขยี้หัวผู้ชายคนนั้นเบาๆ

 

                “นี่! อย่ากวนสมาธิได้ไหมคุณป้า =O=!!”  หมอนั่นเงยหน้ามาต่อว่าพี่สาวฉันเล็กน้อยก่อนจะหันไปตั้งใจซ่อมเสื้อต่อ

 

                “=O=;;”  ฉันมองดูพฤติกรรมแปลกๆ ตรงหน้าด้วยใบหน้าตะลึงสุดขีด

 

                “ฮ่าๆๆ แกนี่มันตลกจริงๆ เลยนักรบ  อื้อนี่! เย็นนี้กินข้าวด้วยกันนะ ^^”

 

                “ฉันมาก็เพื่อสิ่งนี้นั่นแหละ”

 

                “ไอ้บัดซบเอ้ย -_-^”

 

                “=O=;;” ฉันยังคงตะลึงอยู่

 

            แต่ว่า...พอมองภาพของผู้ชายคนนั้นที่กำลังตั้งใจเย็บเสื้อขาดหลุดลุ่ยของฉันแล้ว  กลับรู้สึกว่ามันดูดีชอบกล  โครงหน้าของเขาด้านข้างแบบนี้  ทำให้เห็นได้ชัดเลยว่าจมูกของเขาโด่งแค่ไหน  สีหน้าจริงจัง  มือที่เคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว...

 

                ตึกตัก...

 

To be continue...

“ทำไมน้องสาวของเธอ  ถึงไม่เหมือนเธอเลยสักนิด...โดยเฉพาะหน้าอก”

.

.

.

“เจ็บนะ!! โอ้ย!! บ้าเอ้ย!!!”

.

.

.

เคารพธงชาติเสร็จแล้วปลุกฉันด้วย  ฉันจะเดินไปส่ง”

 

 

 

edit @ 29 Jan 2009 00:11:42 by MissZing style fiction

edit @ 29 Jan 2009 00:16:52 by MissZing style fiction

edit @ 29 Jan 2009 00:26:23 by MissZing style fiction